بعضی وقتا خدا رو گم می کنم...

اما همین وقتا هم دلم قرصه...

مطمئنم از اینکه گم نمی شم...

چون خدا منو گم نمی کنه...

عاشقشم...

یا نه

عاشقمه...

عشق واقعی عشقش ور هیچوقت گم نمی کنه...

یه روز میرسه که من هم هیچوقت گمش نمی کنم.. حتی برای لحظه ای...

یکی از همکارهام خیلی شاد و خوشحاله...با اینکه میدونم خیلی هم جای خوشحالی براش نیست... از اول ترم میخواستم راز این شاد بودنشش رو بدونم...دیروز که آخر ترم بود... موقع خداحافظی ازش پرسیدم... بهم گفت:"من به گذشته هام که فکرمی کنم فقط شکر می کنم... شکر کردن باعث میشه همیشه خوشحال باشم.. چون خدایی که منو به اینجا رسونده از اینجا به بعد هم همیشه به فکرم هست..." ایمان واقعی یعنی همین... غصه هیچ چی رو نخوری... چون یکی هست که همیشه هواتو داره...

شاد بودن یه چیزیه که نه دادنیه نه گرفتنی...

باید خودت از خودت داشته باشی...

یه چیز تو مایه های مابالذات و مابالعرض...

شادی و دلخوشی باید تو ذات آدم باشه...

وگرنه آدم به هر بهونه ای غمگین میشه....

این روزها در نوسانم...

بین گذشته و آینده ام...

حالم را رها کرده ام...

بی حال بی حالم...

دردم فقط درد گذشته و آینده است...

همین دردها بی حالم کرده اند...

حس عجیبیه...

حسی که هیچوقت نداشتم...

انگار ورقهای دفتر جدید ننوشته زندگیم را مرور می کنم...

حس قشنگیست نانوشته ها را مرور کردن...

دوستت دارم

بهش میگم چرا منو به اینجا رسوندی

..

هیچ چی نمیگه

بهش میگم می دونی من چی می خوام...

هیچ چی نمیگه

میگم چرا داستان زندگی من اینه...

بازم جواب نمی ده...

می گم با چه زبونی باهات حرف بزنم...

سکوت میکنه...

سکوت می کنه و سکوت میکنه...

پ.ن: حرفهای من و خدا وقتی که با هم دعوا می کنیم.

دلتنگ وضعیت قبلی و ناراضی از وضعیت فعلیم هستم..

تغییر جدید می خواهم...

برای فرار از وضعیت فعلی...

این دنیا را نمی خواهم.. دنیا ارزانی خودتان.. مرا رها کنید.. بروم.. اما بعد رفتنم کاری با من نداششته باشید.. پشت سرم حرفی نزنید.. بگذارید راحت بروم.. چون شما نمی دانید به آخر خط رسیدن یعنی چه.. خلا را حس کردن یعنی.. به اجبار روزها را گذراندن یعنی چه.. محکوم به زندگی پوچ بودن یعنی چه.. هیچکس نمی فهمد.. این زندگی همانی که می خواستم نبود.. پس بگذارید بروم.